2006/Sep/01

นี่คือสถานที่ใหม่ ที่ร่างกายของฉันได้พักพิง อยู่บนตึกไม่สูงมาก ห่างไกลกรุงเทพ ไม่มากนัก ฉันเดินทางไปโดยขึ้นรถเมลล์ด้วยเงินแค่ 7บาท ก็ไปถึงที่หมายที่อยากจะไปได้ ไม่เคยตื่นเช้ามากเท่าไร แต่ว่านี้ตื่นเช้าเพื่อไปขึ้นรถเมลล์ ที่ประหยัดเพื่อยังชีพ

นี่คือชั้น 7 ในจินตนาการ ข้างบนมีหน้าต่าง 2ด้าน มีระเบียงเล็กๆ ห้องน้ำในตัว และตอนเย็นมีอาม่าไทเก็ก เป็นกลุ่มคณะมองออกไปตรงระเบียงท้องฟ้าสวยสุดลูกหูลูกตา ข้างล่างมีสัตว์เลี้ยงประจำหอ ตัวสีน้ำตาล หน้าตาขี้อ้อน

มันคงจะอยากกินขนมที่ซื้อมาจากbig c5++ มันชื่ออะไรยังไม่รู้เลย มันคงอยากจะเล่นด้วยจริงๆ เห็นแล้วก็คิดถึงมุบมิบหมารักที่ไม่มีใครชอบมันเลย มันเป็นหมาที่มอ แต่ตอนนี้มันก็เจอจับไปที่ศูนย์ที่เลี้ยงสุนัข ที่ในหลวงสร้างขึ้นที่หัวหิน มันหน้ารักแบบขำขำ แต่คนอื่นไม่ชอบมัน เพราะมันเป็นขี้เลื้อน มันมองลูกชิ้นที่คนอื่นกำลังจะกิน มันชอบมานั่งใกล้ๆๆคนอื่นทั้งที่ไม่มีใครชอบมัน 5++ เห็นแล้วขำ มุบมิบหมาน่ารักมีขนแค่ 3เส้นต้องหางน้อยๆ

มันผอม ขี้เลื้อนแบบหนังกลับทั้งตัว 5++ วันที่มันเจอกัน หมาอื่นๆๆเจอจับหมด แต่มันเจ๋งมาก คือมัน วิ่งหางจุกตูดไม่มีใครจับมันได้ มันเจอจับไปวันที่ 2 มันเก่งจริงๆๆ

พูดแล้วก็คิดถึง มันจัง เมื่อเห็นไอ้ขี้อ้อน ที่อยู่ล่างหอ

2006/Aug/30

วันนี้วันที่ 2 ของการเขียนบล๊อก ยังไม่มีความรู้มากมายอะไรในการเขียน

วันนี้ดูชีวิตปลดปล่อยจากสิ่งเดิมๆออกไป มีสิ่งใหม่ที่เข้ามาในชีวิต คือความเชื่อมั่นในตัวเอง

หลังจากที่ชีวิตแย่แย่อยู่สักพักใหญ่ เมื่อคนพบว่าตัวเองมีค่าแค่เงิน 2400 /เดือนเท่านั้นไม่ได้มีอะไรที่มากกว่านี้จริงๆทั้งๆที่คนที่รักเรามากที่สุขคือแม่ ให้เงินเรามากกว่า 2400 อีกการดำเนินในสังคมนี้เหนื่อยจริงๆ ทั้งทั้ง สิ่งมีชีวิตที่เสมือน น้ำจะสามารถดำเนินชีวิตรอดในสังคม เราไม่เคยคิดว่าเราจะต้องเป็นน้ำ เราถูกสร้างให้เป็นก้อนหิน ที่เข็งแรง และไม่อ่อนไหวตามใครเหมือนน้ำเพื่อเอาตัวรอดไปวันวัน ดังนั้นเราคงเอาชีวิตรอดจากสังคมได้เลยเหรอ ถ้าเปรียบนักโทษ หลายๆคนที่ออกมาเพื่อจะเป็นคนดีของสังคมต่อไป แต่ อะไรก็ไม่เคยให้โอกาสทั้งที่ พวกเราทุกคนก็เป็นมนุษย์ตัวเล็กๆด้วยกันทั้งนั้น ทำไมต้องสร้างสังคมให้น่าดูสงสารอย่างนี้ คนที่เคย เจอสังคมตัดสินว่าเป็นคนที่ไม่ดี จะกลายเป็นคนที่คนอื่น ตัดสินตามสังคมเหรอ

2006/Aug/29

วันนี้วันแรกเลย ที่ได้เข้ามาเขียน วันนี้อากาศในกรุงเทพร้อนมากๆๆเลย ขนาดไม่ได้ออกไปไหน

พอมองออกไปข้างนอกหน้าต่าง ก็เจอรถและถนนมากมาย มองดูแล้วนึกถึงบ้านเกิด จริงๆ คิดถึงทุกคนในครอบครัวเสมอๆเวลาที่เรานั่งทำงานอยู่หน้าคอม เพราะทุกคนคอยเป็นกำลังใจให้เสมอเวลาที่ เราต้องดำเนินชีวิตอยู่ในกรุงเทพ อย่างน้อยถึงแม้ว่าเราต้องจาก บ้านมา บ้านก็ยังเป็นที่ที่น่าทิ้งกายลงนอนมากที่สุดและมีความสุขที่สุดเมื่อได้กลับไป

edit @ 2006/08/29 15:20:42